Poëzie is voortdurend in beweging en overschrijdt daarmee regelmatig een grens.
Dichters en gedichten passeren geografische grenzen, waardoor wederzijdse beïnvloeding ontstaat. Bovendien beweegt poëzie zich over de grenzen van de taal of over de grens van de kunstvorm, door relaties aan te gaan met muziek, dans, theater, beeldende kunst, architectuur of proza.
Zijn er eigenlijk wel grenzen te stellen aan poëzie? Aan de vorm, de stijl, de inhoud, de presentatie ervan? Moet het rijmen, is het enkel om te lezen of moet het ook klinken? Kan het over actualiteit gaan, of erger nog, over politiek? En mag het onwelvoeglijk zijn? Wie of wat bepaalt de grenzen aan de poëzie eigenlijk?
De vakwerkgroep Nederlands verzamelde gedichten rond en over mobiliteit in de ruimste zin van het woord en biedt de leerlingen en leraren een bijzonder
Gedichtenboekje aan.
Poëzie zal ook op andere momenten aan bod komen. De vakwerkgroep liet zich inspireren door kamishibai, een unieke werkvorm om in de klas op een speelse en aantrekkelijke manier aan de slag te gaan rond taal en leesbevordering.
Met bijzondere dank voor de logistieke ondersteuning aan
Hilde Magerman en Lut De Lange
Katrien Van Hoecke, Tina Tuysschaever, Celia Van Twembeke en hun respectieve leerlingen.